دکتر محمّدتقی فعّالی پژوهشنامه سبک زندگی 2476-3101 11 2 2026 02 20 Guided Phenomenology in Islamic Lifestyle Studies الگوی پدیدارشناسی هدایت‌شده در مطالعات سبک زندگی اسلامی 113 132 246224 10.22034/jl.2026.580113.1807 FA حمید فلاحتی استادیار گروه آموزش معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. «نویسنده مسئول». سیدمسعود عمرانی استادیار گروه آموزش معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Journal Article 2025 12 18 Religious phenomenology, as a contemporary analytical approach, has opened new horizons in religious studies by focusing on lived experience and the manifestation of the sacred in believers' consciousness. Drawing on conceptual analysis and philosophical argumentation, this article examines the capacities and limitations of the phenomenological method in Islamic lifestyle studies. The central research question concerns the relationship between the phenomenological method and the ijtihād-based method in Islamic lifestyle studies. The findings indicate that religious phenomenology, through its emphasis on such constitutive elements as lived experience, epoché, and the analysis of the mode of manifestation, enables a connection to be established between the sacred text and believers' everyday life. By itself, however, religious phenomenology lacks the juristic and epistemic authority required for the derivation of religious norms. Moreover, the principle of epoché stands in fundamental conflict with commitment to revelation, regarded as a foundational presupposition of religious inquiry in the Islamic tradition, and, in the absence of the guidance of revelation and demonstrative reason, may lead to semantic relativism. Finally, the article proposes a model of guided phenomenology. Within this approach, lived experience is interpreted in the light of revelation, while phenomenology assumes a complementary role alongside the ijtihād-based method. <span lang="FA">پدیدارشناسی دینی، به‌عنوان یکی از رویکردهای تحلیلی معاصر، با تمرکز بر «تجربه زیسته» و «نحوه ظهور امر قدسی در آگاهی مؤمنان»، افق‌های نوینی را در مطالعات دینی گشوده است. این مقاله با بهره‌گیری از روش تحلیل مفهومی و استدلال فلسفی، ظرفیت‌ها و محدودیت‌های روش پدیدارشناسی دینی در مطالعات سبک زندگی اسلامی را تبیین می‌کند. پرسش اصلی پژوهش آن است که روش پدیدارشناسی دینی چه نسبتی با روش اجتهادی در مطالعات سبک زندگی اسلامی دارد. بنا بر یافته‌های پژوهش، پدیدارشناسی دینی، با تأکید بر ارکانی چون «تجربه زیسته»، «اپوخه» و «تحلیل نحوه ظهور»، امکان برقراری پیوند متن مقدس و زیست روزمره مؤمنان را فراهم می‌کند؛ اما این روش، به‌تنهایی، از حجیت شرعی و معرفتی لازم برای استنباط هنجارهای دینی برخوردار نیست. افزون بر این، اصل «اپوخه» با پایبندی به وحی که از پیش‌فرض‌های بنیادین پژوهش دینی در سنت اسلامی به شمار می‌آید، تعارضی جدی دارد؛ و در صورت فقدان نظارت وحی و عقل برهانی، چه‌بسا به نسبی‌گرایی معنایی بینجامد. مقاله، درنهایت، الگوی «پدیدارشناسی هدایت‌شده» را پیشنهاد می‌کند. در این رویکرد، تجربه زیسته در پرتو وحی تفسیر می‌شود و پدیدارشناسی در کنار روش اجتهادی، نقشی تکمیلی ایفا می‌کند.</span> https://journal.manaviyat.ir/article_246224_ce7636eb7d34cd597a5adf17566f9abe.pdf